“Dat dit in een land als het onze kan, is hallucinant”: dakloosheid in Brussel blijft groeien

Brussel telt vandaag naar schatting 10.000 dak- en thuislozen. Het cijfer is niet alleen hallucinant, maar ook pijnlijk zichtbaar in het straatbeeld van de Europese hoofdstad: tentenkampen langs muren, onder bruggen en in parken. Volgens Quinten Vanagt van het huisvandeMens in Brussel toont deze realiteit vooral een schrijnend beleidsfalen. “We vergeten dat dit over mensen gaat,” stelt hij.

Aan de Humanitaire Hub, een oriëntatiecentrum voor dakloze migranten, wordt de ernst van de situatie meteen duidelijk. Rijen tenten bieden schamele beschutting tegen regen en kou. Niet de tenten zelf vormen het grootste probleem, benadrukt Vanagt, maar het structurele gebrek aan hulp. “De nood blijft stijgen, terwijl de middelen voor organisaties die wél willen helpen afnemen. Dat is onhoudbaar.”

Politieke blokkering en groeiende onzekerheid

Volgens Vanagt wordt de crisis verergerd door het uitblijven van een Brusselse regering. Door de politieke impasse verkeren veel hulporganisaties in onzekerheid over hun financiering. Budgetten verdwijnen of blijven onbevestigd, terwijl de vraag naar ondersteuning toeneemt. “Dat politieke veto’s blijven bestaan terwijl mensen in precaire omstandigheden aan hun lot worden overgelaten, is moeilijk te begrijpen,” zegt hij.

’s Avonds wordt de situatie nog schrijnender. De Humanitaire Hub sluit om zes uur, waardoor veel mensen noodgedwongen buiten slapen, zelfs bij temperaturen onder het vriespunt. De beschikbare nachtopvang volstaat bij lange na niet. Daarnaast durven veel daklozen in een asielprocedure geen hulp te zoeken uit angst voor negatieve gevolgen voor hun dossier, waardoor ze volledig uit beeld verdwijnen.

“De menselijkheid verdwijnt naar de achtergrond”

Wat Vanagt het meest verontrust, is dat het menselijke aspect steeds meer naar de achtergrond verdwijnt. Het debat draait volgens hem te vaak rond budgetten en cijfers, terwijl de sociale en menselijke gevolgen worden genegeerd. Ook het hardnekkige idee dat dakloosheid het gevolg zou zijn van persoonlijke fouten, wijst hij resoluut af. “De groep is veel diverser: mannen, vrouwen, kinderen, mensen met en zonder papieren, allemaal met hun eigen verhaal.”

Om toch concreet iets te betekenen, organiseert het huisvandeMens sinds begin dit jaar een soepbedeling. Het is volgens Vanagt slechts een kleine bijdrage, maar wel een noodzakelijk signaal. Structurele oplossingen vergen volgens hem zowel extra middelen als een fundamentele beleidswijziging, waarbij menselijkheid opnieuw centraal staat. Dat België al meermaals is veroordeeld voor het schenden van mensenrechten in opvangsituaties noemt hij “hallucinant voor een land als het onze”.

Niet wegkijken

Toch hoeft verandering niet uitsluitend van de politiek te komen, benadrukt Vanagt. Ook burgers kunnen een verschil maken, via kleine maar betekenisvolle gebaren: een groet, een gesprek, een broodje of een donatie. Goederen schenken aan de Humanitaire Hub is een concrete manier om hulp tot bij de juiste organisaties en mensen te laten komen.

Terwijl de regen blijft neerkomen op de tenten rond de Hub, vat Vanagt zijn boodschap kernachtig samen: “Het begint met niet wegkijken. We kunnen een warme samenleving zijn, als we ervoor kiezen.”

Lees meer